BITTER VIRGIN ตราบาปมิอาจเลือน

posted on 01 May 2012 11:18 by orangepeego in Cartoon directory Cartoon

วันนี้่เอาการ์ตูนเก่าๆ มาแนะนำกันค่ะ แนวดราม่ากดดันอารมณ์เหมือนกับเรื่อง Inochi (แต่เราก็รู้สึกว่า Inochi ดราม่าซับซ้อนกว่า ) การ์ตูนเรื่องนี้มีพิมพ์ไทยแล้วเราก็เคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว (สมัยเรียน) แต่เมื่อวานเพิ่งเจอครบชุดมา ซึ่งก็คาดว่าคงหาซื้อไม่ยากหรอกค่ะ เพียงแต่ เราไม่ค่อยได้สนใจจะหาซื้อ (ฮ่าๆๆ) ไปดูกันเลยดีกว่า

ビターバージン

BITTER VIRGIN

ตราบาป มิอาจเลือน

เรื่องราวของ ซึวะ ไดสุเกะ หนุ่มม.ปลาย ที่มีโอกาสได้รู้ความลับอันแสนดำมืดของเพื่อนสาวร่วมชั้นเรียน ท่าทางบอบบางอย่าง ไอคาว่า ฮินาโกะ สาวน้อยผู้เงียบขรึม โดดเดี่ยวนั้น เคยถูกพ่อเลี้ยงล่วงละเมิดทางเพศจนตั้งท้องและแท้ง...แต่เรื่องดั่งนรกยังไม่จบเมื่อผู้เป็นแม่ไม่เชื่อเธอในคราแรก เธอจึงถูกพ่อเลี้ยงย่ำยีต่อมาจนตั้งท้องอีกครั้ง เด็กถูกคลอดออกมาและยกให้คนอื่นเลี้ยง...เด็กสาวย้ายจากบ้านเดิมมายังสถานที่ที่จะไม่มีใครขุดคุ้ยอดีตเธอ แต่โศกนาฏกรรมและบาปที่เธอไม่ได้ก่อ ยังตามหลอกหลอนเธอไปชั่วชีวิต

เด็กสาวผู้เงียบขรึม และกลัวผู้ชายอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องเริ่มจากในโบสถ์ยามค่ำคืนในห้องสารภาพบาป

อดีตที่เธอตั้งใจแค่เล่าให้บาทหลวงรับรู้ความทรมานในใจ

เสียงกรีดร้อง ที่ไม่มีใครไ้ด้ยิน

ถึงแม้จะรู้อดีตแต่ไดสุเกะกลับไล่มองตามแต่เธอ

มีชะตากรรมอีกมากมายแค่ไหนนะที่ไล่ตามเธออยู่?

ใครสนใจอ่านต่อได้ที่
http://mangafox.me/manga/bitter_virgin/v01/c001/
หรือฉบับภาษาไทยใช้ชื่อเดียวกันนี้ ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์ 4 เล่มจบ

มีหลายคนว่าเราทำไมชอบอ่านอะไรที่จิตตกแบบนี้นะ ถ้าไม่ดราม่าจิตตกก็จะเป็นพวก ฆาตกร ฆาตกรรม ฆ่ากัน สงคราม หายนะ ภัยพิบัติ ฯลฯ (ช่วงนี้ก็คุ้ยประวัติศาสตร์ช่วงสงครามที่นานกิงมาอ่านมาดูเพียบ) ถ้าเอากันตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อมคือ สนองนี๊ดเรานะแหละนะ เพราะเรามีชีวิตที่มีความสุข สะดวกสบาย เรารู้สึกเหมือนกับว่า การได้อ่าน ได้ศึกษาอะไรพวกนี้เปิดโลกทัศน์ให้เรานะ และเพิ่มความระวังในชีวิตประจำวันของเราอย่างมาก

และถึงเราจะกินข้าวไปโดยนั่งดูรูปหัวคนที่ถูกตัดวางเรียงกันอยู่ได้ แต่บอกตรงๆ ว่า ในความเป็นจริงแค่แผลของชาวบ้านนิดเดียวเราก็ไม่กล้าดูแล้วล่ะ ...เพราะเวลาเราดูในเน็ตหรืออ่านหนังสือ สำหรับเรามันคือ ภาพประวัติศาสตร์ มันมีรูปลักษณ์ในเชิงข้อมูล เลยไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่ของจริงเราก็กลัวอยู่ดีแหล่ะ แน่นอนว่ากลัวผี กลัวซากสัตว์ กลัวความมืดฯลฯ ฉะนั้นถ้าคิดว่าเราประสาทแข็งเพราะอยู่กับอะไรหลอนๆ แบบนี้คิดผิดแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ

แต่ปกติที่เป็นเรื่องที่อิงประวัติศาสตร์ สงคราม ภัยพิบัติ ฆาตกร ฯลฯ ที่เป็นของจริงเราไม่ได้เอามาลงบล็อคเพราะมันหดหู่เกินไป และคิดว่าข้อมูลพวกนี้มีแน่นอยู่แล้วในเน็ต...แม้กระทั่งการ์ตูนบางเรื่อง ที่เคยอาจจะได้ยินชื่อกัน "จุนโกะ ฟูรุตะ (古田順子)" เป็นการ์ตูนที่วาดจากคดีที่เกิดขึ้นจริง (แต่แปลงชื่อตัวละครนะ) เกี่ยวกับเด็กสาววัยมัธยมที่ถูกชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน 4 คน กักขัง ข่มขืน และทรมานเธอต่อเนื่องถึง 44 วันก่อนจะฆ่าเธอทิ้ง (จริงๆ จำนวนวันไม่ได้ตรงกับ 44 เป๊ะ แต่เรื่องเล่าทางเน็ตนิยมให้เป็น 44 เพราะเป็นเลขอาถรรพ์) ตัวการ์ตูนคอมิก (ที่ก็กล้าวาดออกมาอ่ะนะ) วาดโดยนักวาดการ์ตูนสาย กุโระ (แนวเลือดๆ แบบวิปริต) เป็นที่ฮือฮาและมีแพร่หลาย (ซึ่งเราก็มีเก็บไว้) แต่ว่ามันแรงเกินกว่าจะเอามาแนะนำก็เลยต้องข้ามไป...(เพราะแค่นี้เราว่าเสี่ยงกับ Exteen จะแบนเรามากพอล่ะ ฮ่าๆๆๆ)

โลกมีทั้งเรื่องสวยงามและเรื่องที่บิดเบี้ยวน่าเกลียด..บางคนคิดว่า ไม่อยากรับรู้เรื่องที่มันเลวร้าย...แต่ถ้าไม่ยอมรับว่า มันเคยเกิดขึ้นและมันยังมีอยู่ ก็คงไม่มีการป้องกัน ไม่มีการแก้ไข ไม่มีความพยายามในการที่จะชดเชยสิ่งเลวร้ายต่างๆ ให้กับผู้คนที่เคยได้รับความเลวร้ายนั้น...

3 Comments

เรื่องนี้เราเคยอ่าน พอนางเอกท้องครั้งแรกบอกแม่ก็ไม่เชื่อ - - แม่ดันหลงเชื่อผู้ชาย(ที่มาอยู่เกาะกิน)นั่นมากกว่า

ปอจัง ชอบอ่าน/ดูเรื่องสยอง แต่ความจริงยังกลัวอยู่
^
เราสิไม่ชอบเรื่องสยอง แต่ไม่กลัวผี ความมืด ซาก(ศพก็ด้วย) เลือดหรือแผลเหวอะหวะ (ทำแผลได้ ช่วยเหลือได้นะ)
อย่างปีก่อนรถทัวร์คว่ำลงตรงสะพานหน้าบ้านเลย ตอน8 โมงเช้า เราก็งานยุ่งๆรีบๆเลยไม่ได้ไปช่วยดูอะไร พวกผู้ชายแถวบ้านไปช่วยดึงคนออก(ออกทางหน้าต่างด้วยมั้ง)
วันต่อไปแอบหยอง เพราะมีรถมาจอดให้พระลงมาทำพิธี อยู่เรื่อยๆ sad smile

(เขาเรียกกลับบ้านน่ะ)

แต่เราก็อยู่ของเราเฉยๆไม่ได้กลัวไม่คิดมากอะไร (ต่างคนต่างอยู่ไปเนอะ)

แต่การ์ตูนจากคดีนั้น เราไม่ได้อ่าน เคยอ่านเรื่องเล่า (เห็นภาพเหยื่อกับคนร้ายด้วย)
น่ากลัวตรงที่เป็นเรื่องจริงและโหดร้ายมาก โรคจิตมากชนิดที่คนธรรมดาจินตนาการไม่ถึง
แถมนับเวลาดูแล้ว ปัจจุบันคนทำ(+ที่ไม่ได้โดนจับอีกล่ะ) น่าจะยังมีชีวิตอยู่ -อาจจะเดินปะปนกับคนปกติบนท้องถนน- angry smile